Mijn verhaal!

Beste bezoeker van deze website,

Bedankt dat u de moeite wil nemen om mijn verhaal te lezen. Ik hoop dat ik anderen hiermee kan inspireren en kan laten zien hoe je angst en verdriet om kan zetten in motivatie en kracht! Het zal een lang verhaal worden, dus laat ik maar bij het begin beginnen.

Dinsdag 15 mei 2018

Op dinsdag 15 mei 2018 stuurde Jayden mij een foto op WhatsApp. Het was een foto van zijn arm. Er zaten allemaal rode vlekjes op, alsof hij een soort allergische reactie had op iets. Het deed geen pijn, maar het maakte hem toch ongerust natuurlijk.

Woensdag 16 mei 2018

Jayden is met mama bij de huisarts geweest en veronderstelde dat het waarschijnlijk een soort huiduitslag was, niks ernstigs in ieder geval. Een aantal dagen daarna was het op zijn arm wat minder, maar het zat nu ook op andere delen van zijn lichaam.

Donderdag 24 mei 2018

Het was donderdag 24 mei 2018, toch voor de zekerheid nog maar een keer naar de huisarts. Dit keer moest hij maar gaan bloedprikken, gewoon voor de zekerheid. Als mama voor 17:00 niks hoorde, dan was er niks ernstigs aan de hand. Het was 20:00 en de telefoon ging. De uitslag van het bloedprikken was niet goed en ze moesten met Jayden zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen, maar hij mocht zich niet stoten of iets dergelijks.

Vrijdag 25 mei 2018

Na uren wachten kwam papa om 01:15 kwam papa thuis, zonder mama, zonder Jayden. Hij keek me aan en vertelde, terwijl de tranen over zijn wangen rolden, dat Jayden leukemie bleek te hebben. Jayden en mama moesten in het ziekenhuis in Breda blijven voor verdere onderzoeken.

Mama vond het erg lastig om mij alleen thuis te laten, zo bleek ook wel uit haar lieve appjes: “Voel me verscheurd nu, wil er voor beide zijn”.

Stacey (mijn bonuszus) en Hanna (goede kennis) zijn overdag langs geweest om er voor me te zijn. Ik ben uiteindelijk samen met Stacey naar oma Wilbrink gegaan om er ook even voor haar te zijn.

Mama, papa en Jayden zijn die dag naar het (nog niet officieel geopende) Princes Maxima Centrum in Utrecht. Dit centrum is speciaal opgericht voor kinderen met kanker.

Jayden had zijn eigen kamer en aan de kamer vast zat een kamer voor mijn ouders. Er zat een schuifdoor tussen, zodat ze altijd naar elkaar toe konden gaan en niet hoefden te overnachten in het Ronald McDonald huis.

Zaterdag 26 mei 2018

Ik ben naar het ziekenhuis gegaan om Jayden te bezoeken. Het was er erg mooi en er was van alles te doen voor de kinderen. Het voelde helemaal niet als een ziekenhuis.

Mama kwam vandaag mee naar huis om spullen te halen en een keer thuis te slapen.

Maandag 28 mei 2018

Jayden ging naar de muziekzaal in het ziekenhuis en vond het drummen wel interessant.

Jayden in de muziekkamer van het ziekenhuis

Woensdag 30 mei 2018

Jayden mocht even naar huis. Het ging goed met hem, gelukkig.

Vrijdag 1 juni 2018

Jayden moest vandaag naar het ziekenhuis voor zijn eerste echte chemo. Hij heeft met mama en papa maar wat spelletjes gedaan, omdat het toch wel een aantal uren ging duren.

Dinsdag 5 juni 2018

Vandaag had Jayden weer een chemokuur in het “PMC”. Hij had een hoop geluk dat hij precies vandaag moest, want vandaag werd het PMC officieel geopend. Het was één groot feest, zodat alle zieke kinderen (en hun families) het leed even konden vergeten.

Er waren optredens van Kinderen voor Kinderen, Maan en Sunnery James & Ryan Marciano. Koningin Maxima kwam ook nog even langs. Toen Jayden uit het raam keek zag hij ineens de spelersbus van het Nederlands voetbalelftal. Hij is op de foto geweest met Koeman en vroeg aan Jasper Cillessen waarom hij eigenlijk altijd kauwgom in zijn mond heeft tijdens een wedstrijd.

Jayden in gesprek met Jasper Cillesen

Donderdag 7 juni 2018

In de dagen hiervoor dacht ik al aan mogelijke manieren om geld op te halen voor Kika, maar vandaag was de dag dat de kogel door de kerk ging: ik ging plastic doppen sparen en al het geld wat ik ophaalde ging direct naar Kika.

Ik startte een eigen pagina op Instagram: “kikadoppen”. Ik deed een oproep tot het verzamelen van plastic doppen van flesjes, chocoladepasta, pindakaas, wasmiddel, deo, tandpasta en ga zo nog maar even door.

Ik had het idee aan een aantal klasgenoten doorgestuurd die het vervolgens ook weer door gingen sturen. De actie werd dus snel bekender.

Maandag 11 juni 2018

Er werd vandaag vanuit de leerjaar coördinator van 4vwo een e-mail gestuurd naar alle ouders van leerlingen op mijn middelbare school. Hierin legde ze uit dat mijn broertje ziek is geworden en dat ik plastic doppen ging sparen voor Kika. De vraag vanuit haar was dus of er zoveel mogelijk ouders thuis ook mee wilden gaan sparen met het gezin, zodat ze de doppen bij de receptie in konden leveren.

Ook werd er deze dag een poster opgehangen in de personeelskamer van de school, om zo ook de leraren aan te sporen mee te doen.

Ook kreeg ik nu al berichtjes van mensen uit Tilburg, Dongen en Waalwijk. Dit omdat mijn bericht zo vaak gedeeld werd op Facebook.

Donderdag 14 juni 2018

De actie was pas een week bezig, maar ik had al een grote doos voor de helft vol!

View this post on Instagram

Hij zit al half vol! #kikadoppen

A post shared by Yannick van Middelkoop (@kikadoppen) on

Dinsdag 26 juni 2018

Vandaag is een dag waarop er heel veel is gebeurd. Zo heb ik in ongeveer 15 winkels de flyer op mogen hangen, zodat nog meer mensen het zouden zien en er dus nog meer doppen binnenkwamen.

Maar dat is niet het belangrijkste wat er is gebeurd deze dag. Dinsdag 26 juni was de dag waarop het ineens allemaal mis ging. Na een aantal weken van chemokuren en andere behandelingen leek alles gewoon goed te gaan.

Ik was een dagje naar de Efteling geweest en toen ik ’s avonds naar bed ging liep ik langs Jayden zijn kamer. Hij lag al een paar uur te slapen. Toen ik langs Jayden zijn kamer liep hoorde ik hele harde bonken en andere gekke geluiden. Ik durfde niet te kijken dus schreeuwde naar beneden dat het niet goed met Jayden ging. M’n ouders stormden naar boven en keken. Hij bleek een zware epileptische aanval te hebben (terwijl hij geen epilepsie had). Ik riep naar buiten, omdat de buren nog in de tuin zaten. Ze kwamen gelijk om te helpen. Hij bleef erin zitten. Ik belde 112 en binnen 10 minuten stonden er volgens mij wel drie ambulances en twee politiewagens voor de deur. Ze gaven hem epilepsieremmers om hem rustiger te krijgen.

Het was natuurlijk één en al chaos en ik wist niet zo goed wat ik moest. Toen Jayden op de brancard naar buiten werd gereden stonden er minstens 30 mensen buiten te kijken. Opeens hoorde ik een traumahelikopter. Was deze voor Jayden? Is het zo erg? Het bleek inderdaad voor Jayden te zijn. Hij kon alleen niet landen, dus hij landde verderop op het weiland. Ik bleef achter en werd opgevangen door mijn buren en Jayden werd met loeiende sirenes naar de traumahelikopter gebracht. De traumahelikopter was er zodat er een gespecialiseerde arts zo snel mogelijk ter plaatse kon zijn. Uiteindelijk moest Jayden ook nog gereanimeerd worden bij de traumahelikopter, omdat zijn hart het plots begaf (waarschijnlijk als gevolg van de epilepsieremmers die hij eerder kreeg toegediend). Uiteindelijk was hij stabiel en werd hij met spoed naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis gebracht in Utrecht. Niet met de traumahelikopter, omdat ze dan minder makkelijk kunnen handelen als er plotselings is gebeurde.

Woensdag 27 juni 2018

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd er een MRI-scan gemaakt om te kunnen achterhalen wat de oorzaak was van deze epileptische aanval. Mijn ouders kregen voor even een eigen kamer, zodat ze ook even bij konden komen.

Rond 10:00 probeerden ze hem wakker te maken, maar dit lukte nog niet echt. Uiteindelijk deed hij rond 13:00 zijn ogen open en vroeg hij naar mijn ouders. Ik ben naar het ziekenhuis gegaan met de buren. Ik schrok natuurlijk heel erg. Jayden had allemaal slangetjes aan hem hangen en sliep alweer. Toen ik weer een tijdje weg was werd hij weer even wakker. Ze vroegen hem of hij pijn had, maar gelukkig zei hij nee.

Om 21:00 was mijn oom, de broer van mijn moeder in het ziekenhuis. Ze probeerden Jayden weer eventjes wakker te maken, maar toen hij wakker was was hij niet zichzelf. Hij werd boos op de zuster en riep dat ze van hem af moest blijven. Dit terwijl Jayden zo’n lieve, zachtaardige jongen was. Uiteindelijk begon hij later op de avond weer allemaal te vloeken, dit keer in zijn slaap. Mijn ouders schrokken hier natuurlijk enorm van en toen ik het hoorde stond ik ook perplex.

Uiteindelijk bleek uit de scan dat hij een soort bloedpropje of iets degelijks in zijn hoofd had.

Donderdag 28 juni 2018

Het ging ietsjes beter met hem. Hij vroeg hoe laat het was en of mama lekker had geslapen. Wel was hij in zijn slaap allemaal dingen aan het herhalen die hij had meegemaakt in de week ervoor. Dat ik naar de Efteling zou gaan en dat hij iemand niet reageerde toen hij iets zei.

Ook werd hij vandaag weer overgeplaatst naar het Princes Maxima Centrum, dat naast het Wilhelmina Kinderziekenhuis ligt.

Ik heb deze dagen doorgebracht bij mijn opa en oma (van mijn moeders kant).

Zaterdag 30 juni 2018

Ik ben naar oma (de moeder van papa) gegaan om haar even te steunen, want zij had het slechte nieuws pas later gehoord. Ze wilde per se met mij gaan uiteten bij de wok, dus dit hebben we dan ook maar gedaan. Mama vertelde dit aan Jayden, dus hij wilde naar oma en mij zwaaien.

Jayden zwaait naar oma en mij

Zondag 1 juli 2018

Jayden heeft vandaag met hulp van een van de dokters even gestaan. Het was maar heel even, maar hij stond in ieder geval even.

Jayden staat voor het eerst weer even met beide benen op de grond

Ik ben deze middag ook nog even naar het ziekenhuis gegaan. Jayden vroeg of hij even alleen met mij mocht zijn, want ik had hem nog maar amper gesproken. Hij begon te snikken en al stotterend zei hij: “Bedankt dat je mijn leven hebt gered Yannick, ik hou van je”. Toen brak ik natuurlijk ook wel even. Ik was inderdaad degene die hem hoorde, maar hij was zelf zo ontzettend sterk.

Dinsdag 3 juli 2018

We hadden in die week een heleboel kaartjes gehad van mensen. Kaartjes met liefde en steun. Niet alleen bij mij thuis, maar ook in het ziekenhuis.

Dit waren alle kaarten die we tot toen thuis hadden gekregen.

Donderdag 5 juli 2018

Jayden zijn haren vielen al wel flink uit door alle chemokuren en dergelijke, maar het werd hem nu echt te veel. Papa heeft hem kaal geschoren. Het was even schrikken, maar begrijpelijk. Zijn bed zat de hele tijd onder de haren.

Ook is hij met moeite in een rolstoel gezet en hebben mijn ouders een rondje met hem gelopen door het ziekenhuis.

Vrijdag 6 juli 2018

Ik ben samen met een goede vriend en zijn moeder nog even naar het ziekenhuis gegaan. Ik ging namelijk op zaterdag 7 juli een weekje naar Italië. Een weekje naar mijn uitwisseling, omdat ik een goede band met hem had opgebouwd en er graag nog een keer naar toe ging. Het was alleen ineens allemaal anders natuurlijk, maar ik had met mama en papa besloten toch te gaan, omdat ik dan even wat afleiding had.

Papa is naar huis gekomen voor één nachtje, zodat hij mij weg kon brengen naar het vliegveld. Mama heeft de week hiervoor één nachtje thuis geslapen, omdat ze dan zelf even kleren kon uitzoeken voor in het ziekenhuis.

Zaterdag 7 juli 2018

Papa bracht me naar het vliegveld en ik ben naar Italië vertrokken. Even een weekje afleiding. Eenmaal aangekomen in Italië merkte ik wel dat ik last had van heimwee. Logisch ook, want had mijn ouders en broertje al twee weken maar amper gezien. Dit was nou eenmaal zo.

Woensdag 11 juli 2018

Ik had het erg moeilijk in Italië. Ik voelde me niet lekker en wilde het liefst het eerste vliegtuig naar Nederland pakken. Ik miste ze ontzettend. Jayden zou misschien naar huis mogen gaan, zodat hij thuis aan kon sterken, maar dit bleek toch niet te kunnen. Er moesten nog een hoop onderzoeken gedaan worden.

Zaterdag 14 juli 2018

Ik ging weer terug naar Nederland. In eerste instantie zou papa mij weer op komen halen op het vliegveld, maar papa moest nog even in het ziekenhuis blijven, dus mijn oom kwam. Eenmaal op de snelweg vertelde hij dat het helemaal niet zo goed ging met Jayden. Hij had de avond ervoor weer een erge epileptische aanval gehad.

Maandag 16 juli

Het ging neurologisch gezien alleen maar slechter met Jayden. Er werd een nieuwe CT-scan gemaakt en hieruit kwam naar voren dat de zwarte plek in zijn hersenen groter was geworden. Het bleek te gaan om een soort schimmelinfectie in zijn hersenen. Ze konden geen biopt (gaatje maken in hoofd en weefsel afnemen) bij hem doen, omdat hij dit niet zou overleven. Het gekke ervan was dat er niks afwijkends in zijn bloed te zien was.

Het volgende liet ik weten op mijn instagrampagina: “Hij kan amper bewegen en probeert te praten maar je kan er bijna geen woord van verstaan en dat is natuurlijk erg frustrerend voor hem. Hij stribbeld ook erg tegen zijn slaap, want deze woorden geeft hij regelmatig: “Ik ben bang om te slapen” en “Ik ben bang dat ik niet meer wakker word”. Dit is natuurlijk omdat hij 2 keer die aanval heeft gehad en dit in zijn slaap was. Het is nu erop of eronder en als de medicijnen niet aanslaan, kunnen de doktoren niks meer voor hem betekenen en dan raak ik dus mijn alletliefste, sterke stoere broertje kwijt…”.

Vrijdag 20 juli 2018

Vandaag werd Jayden geopereerd. Voor de operatie dachten ze nog even dat hij het niet ging redden. Zijn hartslag liep op tot 215 en hij had een temperatuur van 41,6 graden. Uiteindelijk werden zijn waardes beter en werd de operatie gedaan. Ze hadden een soort luikje in zijn schedel gemaakt en hebben geprobeerd de schimmel zo goed mogelijk weg te halen. Uiteindelijk is de operatie goed verlopen en is er een stuk van 5 centimeter uit zijn hersenen verwijderd. Hij werd na de operatie naar de Intensive Care gebracht, zodat hij zelf uit de narcose kon komen.

Zaterdag 21 juli 2018

Ik ben naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis gegaan, omdat hij daar op de IC lag. Ik vond het erg heftig om hem daar zo te zien liggen. We konden niet echt met hem communiceren, wat het nog moeilijker maakte. Ik plaats geen foto’s van hem op de IC, omdat ik denk dat dit voor sommigen van jullie te heftig zal zijn.

In de dagen die volgden ging het alleen maar minder met Jayden. Hij boekte geen vooruitgang, wat echt wél moest om iets op te kunnen knappen.

Woensdag 25 juli 2018

Er werd uiteindelijk vandaag besloten om alles te regelen zodat Jayden naar huis kon gaan, zodat hij thuis kon sterven, omdat het niet meer ging. Zijn laatste wens was om voor zijn verjaardag op 26 juli thuis te zijn, dus die wens is gelukkig nog vervuld. Hij kreeg extra medicatie toegediend en er werd gezorgd voor 24-uurs thuiszorg en een speciaal bed in de woonkamer.

De dokter vertelde dat hij waarschijnlijk niet meer kon herstellen van de operatie. Als hij dit wel had gedaan, dan had hij nog de leukemie moeten verslaan en omdat hij in een van de zwaarste categorieën viel zou hij dit niet overleven. Hij zei dat het waarschijnlijk nog een aantal weken zou duren voordat hij zou gaan, maar het kon ook al met een week voorbij zijn.

Hij werd per ambulance naar huis gebracht. Hij had voortdurend zijn ogen dicht en bewoog ook niet echt meer met zijn vinger om ja te zeggen als je iets aan hem vroeg.

Donderdag 26 juli 2018

Het was Jayden zijn verjaardag. Hij werd 11. Hoe moesten we dit nou doen? Er is veel familie langs geweest om er voor ons en voor hem te zijn.

Vrijdag 27 juli 2018

Jayden was wat onrustiger en ademde wat zwaarder. We wisten niet hoe lang het nog zou duren. Om 16:30 kwam Daan, zijn allerbeste vriend, nog even langs. Hij wilde hem per se nog even zien en gaf hem een knuffel. Nog geen half uur nadat Daan weg was merkten we dat er iets veranderde. En op het moment dat de huisarts nog even langskwam was het gedaan. Jayden was er niet meer. Zijn strijd was over. Hij overleed op de dag na zijn 11de verjaardag.

Lieve Jayden, wat mis ik jou. Kon ik nog maar even bij je zijn. Al was het maar om je te zien glimlachen. Ik hou van jou! Knuffel van Yannick!

Jayden Wilbrink, 26-07-2007 ~ 27-07-2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: